و خوشبخت‌ترین ِ کودکان آن است که ماه‌ها قبل از تولد به فاضلاب روانه می‌شود.

اون «آدم» وُ زن‌اش، حالا نمیشد اون سیب لعنتی رو نخورن؟ واقعاً انسان چقد باید بی‌فکر باشه؟

بدی زندگی اینه که یه دونه از این آینه‌های محدب سر پیچ‌های خطرناک‌اش نداره، که حداقل آدم نصف‌وُنیمه هم که شده خطر رو ببینه، حساب کار بیاد دست‌اش.

شصت‌وُهفت سالگی‌ام رو تو بیست‌وُیک سالگی دارم تجربه می‌کنم.